A cousa é sinxela. Andabamos ás voltas co corpo, que era o
tema do Ciclo este que nos entretén pola semana. Comenteille a varios que eu
quería tratar o tema do corpo… e a alma. E Berri reaccionou coma un resorte
- ¿Estás tolo? –Espetoume.
E por días andou a porfía –coma o cóengo con D. Quijano-
para que abandonase as miñas veleidades académicas.
Á exposición que fixen non puido vir, pero conteilla. Máis
adiante el interveu coas súas Divagacións
dun escéptico. E avisoume:
- Voume meter con Platón.
É boe…, prepareime –malpocado- para defender ao mestre.
Fíxenlle un engadido aos seus versos. E, de sorpresa, tras ler publicamente o
seu epigrama, arrieille o meu estrambote.
“Estrambote: Conjunto de versos que por gracejo o bizarría
suele añadirse al fin de una combinación métrica […]” –di no DRAE-. O estrambote do que falamos –que estrambote
non é- gracejo non ten, pero algo de bizarría non lle falta. Coido eu.
Ningún comentario:
Publicar un comentario